หลาย ๆ ครั้งในชีวิตเรา เราได้ใช้คำพูดเป็นอาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงในการทำร้ายใจคนได้ทั้งในระยะใกล้และไกล ซึ่งบาดแผลและความเจ็บปวดที่เกิดจากการทำร้ายด้วยคำพูดของเรานั้นจะทิ้งร่องรอยไว้อย่างยาวนาน

คนที่ถูกคำพูดของเราทำร้ายได้อย่างแสนสาหัสมากที่สุด มักเป็นคนรอบข้าง สามีเรา ภรรยาเรา พ่อแม่พี่น้องของเรา รวมถึงลูก ๆ ของเราด้วย

สำหรับลูก ๆ นั้น เราควรระลึกให้ได้เสมอว่าพวกเขายังอ่อนวัย อ่อนประสบการณ์ มองโลกด้วยสายตาแบบเด็ก ๆ พวกเขาจึงทำสิ่งต่าง ๆ ผิดพลาด ไม่ได้ดั่งใจของเราสักเท่าไรนัก

เมื่อระลึกได้เช่นนั้น เราจะ “ระวังใจ ระวังคำพูด” เพื่อให้โอกาสลูกได้เติบโตในบรรยากาศที่ดี

หากลูกทำผิด พลาด และพลั้งไป เราจะนิ่งเพื่อคิดสักนิดก่อนว่าภาพของพฤติกรรมที่เราอยากเห็นจากลูกคืออะไร นิ่งคิดโดยไม่ดุ ติเตียน ตักเตือน หรือบ่น

จากภาพของพฤติกรรมที่เราอยากเห็น เราจะพูดถึงสิ่งนั้นให้ลูกฟังสั้น ๆ พูดให้ลูกเห็นภาพชัดที่สุด พูดและสื่อสารกับลูกด้วยความเข้าใจและเมตตา

เราจะเป็นพ่อแม่ที่บ่นน้อยลง และเปลี่ยนคำตำหนิติเตียนเป็นคำแนะนำสั้น ๆ ที่ช่วยให้ลูกมองเห็นภาพพฤติกรรมดี ๆ ที่เราต้องการให้ลูกทำอย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น

เราจะสบตาและยิ้มให้กำลังใจลูกว่า “พ่อแม่เชื่อมั่นว่าลูกจะทำสิ่งนั้นได้อย่างแน่นอน”

ระวังใจ…ระวังคำพูด…ให้โอกาสลูกได้เติบโตในบรรยากาศที่ดี

Photo Credit: Ankebi Photography | Unsplash

น้อมรับปัญหา…โดยไม่ตกหลุมพรางชีวิต

ใช้สตินำทาง…ว่าเราจะไม่สูญเสียไปมากกว่านี้

เผชิญกับปัญหา…แต่มีช่องว่างทางอารมณ์

รู้ตน “ผ่อนคลาย…เป็น”…ในระหว่างวัน จึงมีความสุขเล็ก ๆ บ่อย ๆ ได้อย่างสุขใจ

เราก็เป็นบุคคลหนึ่งที่สำคัญ…แต่ไม่สมบูรณ์แบบ

ชีวิตของเราที่ผ่อนคลาย…ไม่ขาดความรับผิดชอบ

หลุมพรางที่มีในชีวิตของเรา เป็นเพียงบททดสอบ

รู้ตน…ผ่อนคลายเป็น คือ ช่องว่างทางอารมณ์ที่ไม่ได้ทำให้เราสูญเสียความรับผิดชอบใด ๆ ในชีวิตเลย

Photo Credit: Brooke Cagle | Unsplash

หน้าที่ของพ่อแม่ คือ ยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น

ให้ลูกสัมผัสถึงความรัก

เปลี่ยนความทุกข์ กังวลใจ เป็นความมุ่งมั่น ทำสิ่งที่ถูกต้องทุกวัน

พ่อแม่ลงแรงไปเท่าไร ลูกจะมีพัฒนาการที่ดียิ่ง ๆ ขึ้นกว่านั้น

ที่ปลายทาง…
พ่อแม่จะได้สัมผัสความชื่นใจกับผลลัพธ์ที่คุ้มค่าจากความทุ่มเท

“ความรัก” ทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้

Photo Credit: Irena Carpaccio | Unsplash